neyim?
Bir kelebek miyim, bir yaprak mıyım, çiçek miyim yoksa? Karagöz mavisi, bulutlar son damlasına kadar yeryüzüne indikten sonra bir sığır dili üzerinde dinleniyor....
Bir kelebek miyim, bir yaprak mıyım, çiçek miyim yoksa? Karagöz mavisi, bulutlar son damlasına kadar yeryüzüne indikten sonra bir sığır dili üzerinde dinleniyor....
Cinlerin top oynadığı bir yerde, sulama kanalının başında çıkmış bu güzel şaşırttı beni bugün. Daha önce hiç görmediğim -ki bir bitkiyi ilk gördüğümde hep bu cümleyi kuruyorum, durdurulamaz bir...
Yaşlı ağaç meşrecelerinin bulunduğu yerlerde hayvanların şarkıları, kokuları, izleri var. İnsanın ayak seslerini duyunca susan, seslerin uzaklaşmasıyla birlikte tekrar başlayan şarkılar. “Tam pes edip aramaya son verecekken, şarkı yeniden...
Amik Gölü, artık Antakya’da yaşamıyor olmama rağmen bana sürekli kendini hatırlatır. Nasıl hatırlatmasın Antakya’ya her gittiğimde, göl görmem gereken yerde kocaman bir ova görüyorum. Ama dün bir kuş sesiyle...
Kayaların yaşaması ve topraklık etmesi birçok bitkiye. Şu sakin, sessiz tek yaprağın pürdikkat sırasını bekler gibi duruşu. Beklenir böylesi sevinçle. Sonra birgün yürürken içlerinde, görülür; yapraktan tohuma alınan yol....
Eve girmişti, bir kürekle dışarı koyana kadar salgıladığı mukus o kadar arttı ki. Tehdit algıladıklarında tadı ve kokusu rahatsız edici bir sümük salgılayarak kendilerini koruyorlar. Çoğunlukla organik materyali ayrıştırsalar...
Bir bitkiyle ilk karşılaşmamızda çocuklar gibi heyecanlanıyorum hâlâ. Ve o ilk karşılaşma hiç bitmiyor. Şimdiye kadar benimle aynı bölgede yaşayan 400’e yakın bitkiyi fotoğrafladım, fırsat buldukça okudum, araştırdım. Görseniz...
Dört mevsim yeşil. Hava ılır ılımaz da çiçeklerini açıyor yabani adaçayı (Salvia verbenaca). Yiyecekleri tatlandırmak amacıyla, çay yapmak için, çiçekleri salatalarda kullanılıyor. Yaban hayatını çekmek için bahçeye ekilmesi gereken...
Dağın inişinin bittiği çıkışının başladığı dar bir düzlükte yetişmişler. Kış ve bahar taşkınları için açılmış kuru dere yolunda. Taşkınların sürüklediği mili, orman çürüntüsünü seviyor olmalılar. Bütün bireyler ardarda aynı...
Bir çiçeğin kayaya vuruşunu, rüzgârın kurumuş otlara değişini, kelebeğin alçalıp yükselerek kendine bir kuytu arayışını, tohumun üzerindeki taşı, toprağı kaldırarak patlayışını, güneşin her bir yaprakçığa ayrı düşüşünü, çiçeğin tohuma...
“Ormanların gümbürtüsü”yle başlayan bir türkü var ya, bir gün çok dinlediğim ama duymadığım bu türküyü duyuverdim. Sevdiğim bir arkadaşın sevdiği bir türküymüş. O sevmişti ya, ben de can kulağıyla...
Suya düşen diken kelebeği (Vanessa cardui) kendisine uzatılan dala tereddütsüz sarıldı. Çimlerin üzerine bırakılmasıyla kanatlarını açtı, gerdi, kuruttu. Güneş ışıkları sevinçle üzerine düştü. Sonra pırrrrr....