hayat; zehiriyle, merhemiyle

Bahçeye “zehirli” bitkilerin tohumlarını taşıdığım görenler soruyor; “Bunu neden ekiyorsun, tehlikeli değil mi?” Hayatı olduğu gibi kabul etmekten bahsediyoruz ya, işte buna dirençtir zehiri bahçeden kovmak. Bunlar birbirinden ayrılabilir şeyler olmadığı gibi tohumların güllerine baktıkça bu iç içeliği hatırlamam kolaylaşıyor.

“Zen Zihni Başlangıç Zihnidir” kitabındaki şu kısa hikaye gibi; Zuikan, durmadan kendine seslenen ünlü bir zen ustasıydı. “Zuikan” diye kendine seslenir, ardından yanıt verirdi, “Evet”. “Zuikan?”, “Evet!”. Kendi küçük zendosunda tek başına yaşardı. Kendinin kim olduğunu biliyordu şüphesiz, fakat bazen kendini kaybederdi. Ne zaman kendini kaybetse, kendine seslenirdi. “Zuikan?”, “Evet!”

O “zehirli” bitkinin meyveleri de sesleniyor; “Hayat” Kendimizi kaybedince bu ses ne değerli. “Hayat; zehiriyle, merhemiyle.”

Adam otu’nun (Mandragora autumnalis) olgunlaşmış sarı meyveleri, güzel bir kavun gibi kokuyor. Tohumlarını yıkayıp temizlerken elime çıkan kokusu da saatlerce geçmedi. Burnuma götürdükçe hâlâ esiyor yeli.

Bitki hakkında