güngülü

8 Mayıs 2020

Çok güzel bir yer örtüsü değil mi bu yaprak dökmeyen Gün gülü (Helianthemum nummularium)? Şimdi onu dilime doladığım için merkezde duruyor. Işık tutuyorum zaten ışıklı çiçeklerine. Etrafında da kimi arkadaşları var; Lavantin, Kasımpatı, Yer elması’nın ilk yaprakları, Topuk çayı, Dağ mayasılı, Papatya, bir küçük Melisa ve Fare kulağı. Arkadaşlarıyla sarmaş dolaş.

Bir sarılma insanı değilim. Bence bu çocukken öğreniliyor. Sonraları öğrenmek isteyince de, yanlış tarafa meyledip çarpışmalar, yanağı öpecekken dudağı öpmeler, az geri durmalar gırla gidiyor. Sarılmaya niyet edilemeyince karşıdakinin niyeti de yanlış yorumlanıyor. Velhasılı sarılmayı becerebildiğim pek nadirdir. Bitkiler hiç umursamıyor bunu.

18 Mayıs 2019

O kadar isabetli bir isim koymuşlar ki; Gün gülü (Helianthemum nummularium). Her gün açıyor ve döküyor çiçeklerini. Bu yüzden de cins adı güneşi simgeleyen tanrı Helios’tan geliyor. Anthemon ise çiçek demek. Tür adı ise madeni paraya benzeyen anlamına geliyor.

Güngülleri, Kır güneş otlarıyla (Fumana sp.) karıştırılıyor. Başka farklılıkları yanında onları ayırmanın en basit yolu çiçekteki erkek organlara bakmak. Fumana’da, taç yapraklara en yakın yatık durumdaki sapçıkların başında, başçıklar (anter) olmuyor.

İyi bir yer örtücü, yaz kış yapraklı, dirençli ve azla yetinen bir bitkidir. Kelebekleri çeker.

Buz devrini izleyen ılık dönemden bize kalmıştır Güngülü. O soğuğun ardından toprağın güneşi görmesinin sevinciydi belki de.